ویرجینیا وولف

"نوعی غم است که از دانستن بیش از حد، از دیدن جهان آنگونه که هست به وجود می آید. این غم درک این است که زندگی یک ماجراجویی بزرگ نیست، بلکه سلسله ای از لحظات کوچک و بی اهمیت است، که عشق یک افسانه پری نیست. اما یک احساس شکننده و زودگذر، که شادی یک حالت دائمی نیست، بلکه یک نگاه اجمالی نادر و زودگذر از چیزی است که ما هرگز نمی‌توانیم آنرا نگه داریم، و در این درک، یک تنهایی عمیق وجود دارد، یک حس قطع شدن از دنیا، از دیگران، از خود."

"There is a kind of sadness that comes from knowing too much, from seeing the world as it truly is. It is the sadness of understanding that life is not a grand adventure, but a series of small, insignificant moments, that love is not a fairy tale, but a fragile, fleeting emotion, that happiness is not a permanent state, but a rare, fleeting glimpse of something we can never hold onto. And in that understanding, there is a profound loneliness, a sense of being cut off from the world, from other people, from oneself."