آن عشق یادگیری که بصورت خنثی در کودکان وجود دارد (منظورم بی علاقگی به یادگیری نیست) عشقیست بسیار قوی وقتی که کودکان کوچک هستند، با تشویق کردن و مجبور کردنشان به کارهائی برای گرفتن پاداش های ناچیز و بی ارزش، مانند اهدای ستاره های طلائی یا اظهار نظرهای خوش آیند زیر نوشته های آنها یا با کارنامه معدل بیست، از بین میبریم. خلاصه اینکه، برای رضایت احساسی فرومایه که آنها از دیگر بچه ها بهتر هستند نه تنها حس کنجکاویشان، بلکه احساس کنجکاو بودن خوب و قابل تحسین را نیز از بین میبریم، بطوریکه با رسیدن به سن ده سالگی بیشترشان سئوال نخواهند کرد، و برای آن عده قلیلی که سئوال میکنند مقدار زیادی تحقیر نشان میدهند.
